Zaczęło się od potrzeby, której nie dało się nazwać.

Malarstwo stało się przestrzenią, w której mogę 
zatrzymać to, co wewnętrzne – zanim zniknie. 
To nie jest próba pokazania.
To jest próba uchwycenia.

Tworzę intuicyjnie.
Warstwa po warstwie.
Bez pełnej kontroli. 

Interesuje mnie to, co dzieje się pomiędzy – 
między tym, co widoczne
a tym, co tylko przeczuwalne. 

Twarz jest dla mnie punktem wyjścia, ale nie celem. 
To miejsce, w którym spotykają się emocje, napięcia i cisza.

Każdy obraz jest zapisem chwili.
Nie do opowiedzenia.
Do poczucia.