„DOTYK”

Powstał w momencie, w którym wszystko 
zaczęło wracać. 

Ciało przypominało sobie coś, co na chwilę 
zostało zapomniane. 

To obraz o miłości. 
O dotyku, który nie był tylko gestem – był
impulsem.  
Rozbudził zmysły, zatrzymał oddech, przywrócił obecność.

„Zamyka oczy 
codzienność osiada na skórze 
czy to gest wolności 
czy echo dawno podjętej decyzji

twarz zawieszona 
między ekstazą a pamięcią dotyku
nie musi mówić
czuje”

W tamtym czasie byłam pomiędzy.
Kończyłam jedno życie  i nie wiedziałam jeszcze,
czym stanie się kolejne. 

I wtedy pojawił się dotyk. 
Taki, który budzi. 

Nie szukałam odpowiedzi. 
Czułam.

Ten obraz jest zapisem tej chwili – 
momentu, w którym zrozumiałam, że nadal mogę 
doświadczać czegoś pięknego. 
Że moje ciało i emocje nie zamknęły się razem z przeszłością. 

„Dotyk” to nie wspomnienie. 
To dowód.